Chillum: fajki ze szkła, gliny i kamienia

Z czego zrobiony jest chillum?

Materiał zmienia to, jak fajka leży w dłoni, jak mocno się nagrzewa i jak smakuje dym. Szkło borokrzemowe daje najczystszy smak i widać po nim, kiedy trzeba je umyć. Włoska glina to klasyka, z lekko ziemistą nutą w dymie. Steatyt jest ciężki, długo zostaje chłodny w dłoni i z czasem nabiera ładnej patyny. Drewno jest najlżejsze i wpada do kieszeni, ale wymaga trochę więcej troski niż szkło czy kamień.

Jak używać chillum

Palenie chillum jest banalnie proste i właśnie dlatego ta fajka trzyma się od wieków:

1. Rozdrobnij zioło w młynku, tak żeby było równe, ale nie na pył.
2. Włóż na dno stożka kamyk filtrujący albo małe sitko. Zatrzyma popiół i nie wciągniesz spalonych resztek.
3. Nasyp zioło na wierzch, na tyle luźno, żeby powietrze swobodnie przechodziło.
4. Trzymaj chillum pionowo, obejmij ustnik dłońmi i podpal górę, powoli zaciągając.

Chillum, bong czy joint?

Chillum jest gdzieś pośrodku. Bong chłodzi i filtruje dym przez wodę, dając większe i łagodniejsze zaciągnięcia, ale trzeba go napełnić i wypłukać. Joint jest wygodny w drodze, za to znika po jednym seansie. Chillum łączy jedno z drugim: mało akcesoriów, łatwo się dzieli i szybko czyści. Bez wody dym jest jednak cieplejszy niż w bongu, więc zaciągaj się spokojnie.